I've been photographing the Bosphorus for three years

Yaklaşık üç yıldır Boğaz fotoğraflıyorum. Turist olarak değil — buralıyım, bütün hayatım boyunca baktım. Ama çanta yapmaya başladığımdan beri telefonumla su fotoğraflıyorum çünkü hep aklımda şu soru var: o renk. Pamukta nasıl görünürdü?

Ekim ayında Boğaz mavi değil. Tek bir renk de değil zaten. Sabah erken gümüş. Öğlen neredeyse teal olabiliyor. Gün batımında her şey kehribara dönüyor, bazen neredeyse kiremit kırmızısına. O gün batımını yakalamaya çalışarak çok fazla çanta yaptım.

Çiniler öte yandan büyük mesele. İstanbul'da İznik seramik her yerde — camilerde, eski saray duvarlarında, biraz kaybolduğundan bulduğun merdivenlerde. Klasik kombinasyon kobalt mavi, beyaz ve bir dokunuş kırmızı. Beş yüz yıldır rafine edilmiş. Buna karşı çıkmıyorsun. Koleksiyonumdaki kobalt mavi hobo çanta Rüstem Paşa Camii'nde yaklaşık bir saat duvara bakarak başladı.

Kapalıçarşı renk doygunluğu için iyi. Bütün o ipekler, kilimler, baharat yığınları — yüzyıllarca renk kararlarına bakıyorsun. Arada oraya gidiyorum, sadece bakmak için. Hiçbir şey satın almıyorum. Hangi renklerin yanyana olduğunu görmek istiyorum.

İstanbul'da sonbaharda her şeyin olması gerekenden daha turuncu göründüğü bir şey var. Işığın açısı mı, taş binalar mı, çınarlar mı, bilmiyorum. Ama gerçek. Çantalarımdaki sıcak renklerin çoğu buradan geliyor. Bir Pinterest panosundan değil, şehirde Ekim'de yürümekten ve ne gördüğümü not etmekten.

Bunun için özel bir sisteme gerek yok. Sadece dikkat etmek yeterli.